stichting URANTIA nederlandstalig

 

De laatste nieuwsbrief:

Nieuwsbrief november 2018

Abonneer u op de nieuwsbrief

U kunt zich gratis abonneren op onze nieuwsbrief.

Diepgaande studie van het Urantia Boek in studiegroepen

Dit artikel is een vertaling van George Michelson — Duponts “Étude approfondie du Livre D'Urantia en groupe d'étude” welke is vertaald door Ensemble Traduit.

De geschiedenis van de Urantia beweging

De geschiedenis van de Urantia beweging is een vertaling van A History of the Urantia Movement door Dr. William Sadler, vertaald door Mw. R. Hanekroot.

What is the New Philosophy of Living Project?

Het “Project Nieuwe Levensfilosofie” (ook wel Project 2:7.10, naar citaat (43.3) 2:7.10 uit het Urantia Boek), betreft een explorerend artikel om een nieuwe levensfilosofie te construeren.

Originele Concepten in het Urantia Boek

Waarin onderscheidt het Urantia Boek zich? Vanwege de 64 concepten en doctrines die nieuw en origineel zijn zoals gepresenteerd in het Urantia Boek en meer.

Korte samenvatting van filosofie in het Urantia Boek

Een overzicht van een verkennende studie door Dr. Jeffrey Wattles in een vertaling van Bert Volkers.

De geschiedenis van het Urantia Boek in Nederland

De onderstaande tekst is de rede die Frank van Dijk heeft gehouden op 21 augustus 2011 in Werkhoven tijdens de jaarlijkse bijeenkomst die als thema “Engelen” had.
Zijn relaas echter, ging over de geschiedenis van het ontstaan van het Urantia boek in Nederland.

 

The Making of ....

Werkhoven, 21 augustus 2011
Frank van Dijk

Het was op 12 mei 1971 dat ik werd ingewijd als Vrijmetselaar, in een loge in Den Haag. Nu heeft dat weinig met het Urantiaboek te maken, ware het niet dat in dat zelfde jaar, op 13 oktober 1971, Henk Begemann werd ingewijd in die zelfde loge.

Dat was het moment dat ik hem voor het eerst ontmoette. Het klikte tussen ons en al gauw hadden wij boeiende gesprekken.

Het zal een jaar later geweest zijn dat Henk mij vroeg of ik wist wat Urantia betekende. Zonder nadenken antwoordde ik: “Dat is de naam van onze Aarde !”

Hij keek mij stomverbaasd aan en vroeg: “Ken jij dan het Urantiaboek?”

Nu was ik verbaasd en zei hem naar waarheid: “Nooit van gehoord”.

Zelfs nu nog heb ik geen idee hoe ik dat kon weten, dat Urantia de naam van onze wereld is. De enige verklaring die ik kan bedenken dat dit mij “van buiten” werd ingefluisterd. Nu had ik een paar jaar daarvoor een paar paranormale belevenissen meegemaakt, maar ik kon me in dit geval hier niets bij voorstellen. Misschien zou het een engel geweest kunnen zijn, die mij hiermee op het pad bracht van het Urantiaboek. Misschien was het een flits van mijn Gedachtenrichter met het zelfde doel. Al met al, het moest dus blijkbaar...

Henk verteld mij, dat hij bij toeval (wat is hierbij toeval) in Amsterdam bij een boekhandel een heel bijzonder boek had gevonden: ‘Het Urantiaboek’. Hij had het nog niet helemaal gelezen, maar was er erg van onder de indruk. Het zou een geheel nieuwe openbaring zijn van het Goddelijk wezen, van de schepping van het hele heelal, de geschiedenis van onze planeet hierin, het doel van ons mensen, en tot slot het leven en werken van Jezus, in detail. Het zou de nieuwe Bijbel moeten zijn voor het volgende decennium. Nu kon ik me hierbij wel wat voorstellen, want onze vertrouwde Bijbel is opgetekend uit verhalen van vele generaties van vader op zoon en, was bovendien geschreven op het ontwikkelingsniveau van 2000 jaar geleden. Ik raakte echt geïnteresseerd.

Dit gesprek was nog maar het begin. Er zouden er nog ontelbare volgen.

Henk bestelde voor mij een Urantiaboek en kort daarna hield ik de derde druk (1971) van dit enorme boekwerk in mijn handen.

De Vrijmetselarij had al een impact gehad op mijn leven. Daar leerde je met belangstelling en respect te luisteren naar de mening anderen, zoals er ook naar jou mening werd geluisterd. Mijn kijk op de samenleving en mijn plaats daarin kreeg hierdoor positieve impulsen.

Maar het Urantiaboek veranderde en verdiepte mijn geloof en gaf mij antwoord op de eeuwige vraag: “Wat is de zin van ons leven.”

Na de eerste bestudering van het boek, was het weliswaar interessant te horen hoe deze kennis hier terecht was gekomen, maar dit was geen reden om de inhoud van het boek wel of niet te geloven. Het Urantiaboek voelde aan als waarheid en voelde hier en daar ook herkenbaar. Nu weet ik, dat mijn Gedachtenrichter hierin een belangrijke rol heeft gespeeld.

Dit werk is niet geschreven en bedacht door mensen.

Een van de dingen die het Urantiaboek duidelijk maakt is dat alleen de inhoud, de boodschap, van belang is en niet de personen die aan de verschijning en de realisatie van het boek hebben meegewerkt. Het gevaar is dat deze personen dan op een voetstuk worden geplaatst en gezien worden als goeroes. Ook wordt er voor gewaarschuwd geen urantiakerk te beginnen, omdat het boek dan de zelfde weg op gaat als de Bijbel en uitgelegd wordt met alle menselijke beperkingen en dogma′s. Studiegroepen, waarbinnen gedachte-uitwisseling plaatsvindt, moeten er voor zorgen dat iedere lezer er dat er uit meeneemt wat hij kan bevatten, afhankelijk van zijn of haar intelligentie, opleiding en verstandelijke vermogens. Het boek geeft kennis, antwoorden en leert ons te zoeken naar wat mensen vereend en weg te nemen wat mensen verdeelt. Het geeft ons zekerheid over onze toekomst.

Toen mij werd gevraagd een inleiding te houden over het ontstaan van de Nederlandse vertaling van het Urantia Book, kon ik er uiteraard niet omheen om te spreken over de initiatiefnemer hiertoe: Henk Begemann. Een man die wij ons herinneren met dankbaarheid en respect in ons hart. Hij heeft het onmogelijke gepresteerd om 2097 pagina′s moeilijk Engels te vertalen, zodat het nu beschikbaar is in onze eigen taal.

Ik zal proberen een chronologie te geven, voor zover ik dat met eigen ogen heb kunnen waarnemen. Hiervoor moest ik uitgaan van mij herinneringen, over een tijd van 35 jaar geleden. Veel namen uit die tijd ken ik niet meer. Ik heb helaas geen geheugen voor namen. Gelukkig had ik nog wel al mijn agenda′s uit die tijd bewaard, waardoor ik de belangrijkste data nog kon terugvinden.

Het zal zo 1974 of 75 geweest zijn dat Henk mij vertelde dat hij begonnen was aan een Nederlandse vertaling van het Boek. Dat gebeurde op een toen nog primitief tekstverwerkingssysteem van zijn kantoor. Hij had een assurantiekantoor.

De vertaalde verhandelingen werden gestencild omdat copieren nog nauwelijks aan de orde was in die tijd.

In 1984 werd ik door Henk en zijn vrouw Baukje uitgenodigd om deel te nemen aan een van de eerste studiegroepen, die zij organiseerden. Hieraan zouden 7 personen deelnemen: Henk zelf en zijn vrouw Baukje, een van zijn dochters, Gertrude en een vriendin van haar, een oude broeder van onze loge en mijn vrouw en ik. We kwamen vanaf 2 september 1984 eens per veertien dagen, op zondag avond bijeen. Eerst bij die oude broeder thuis, zodat deze niet hoefde te reizen, later vanaf eind 1985 bij Henk en Baukje thuis op de Prins van Wiedlaan 36 in Wassenaar.

In die tijd verkocht Henk zijn assurantiekantoor, om zich fulltime aan het vertalen te wijden.

Hij had een klein team van mensen om zich heen verzameld, die hem bijstonden met het vertalen, waaronder zijn dochter Gertrude. Dat was een heel intensief werk. Niet alleen was het Boek geschreven in weerbarstig Engels, het was ook erg moeilijk om voor allerlei nieuwe begrippen, met name uit de eerste twee delen, Nederlandse woorden of omschrijvingen te vinden. Ook onze studiegroep had hierbij een taak om kritisch na te denken over de voorliggende vertalingen. Er werd dan ook veel heen en weer geschakeld tussen de Engelse tekst en de vertaling. Wekelijks kregen we nieuwe stencils met verhandelingen.

In 1987 verhuisden Henk en Baukje naar het landgoed Backershagen appartement nr 28. Daar werden de bijeenkomsten van onze studiegroep voortgezet tot 25 juni 1989. De vertaling was toen vrijwel compleet. Ik heb de complete vertaling op stencil, die wij hebben gebruikt als eerste studiemateriaal hier bij me en die kunnen jullie straks allemaal bekijken.

In het najaar van 1989 werd Henk ziek waardoor wij onze studiegroep niet konden vervolgen. In de eerste week van 1990 overleed hij, op 77 jarige leeftijd, in de zekerheid van een wederopstanding in de Woningwerelden.

De vertaling was klaar, op de eindcorrecties na.

We waren allemaal verslagen en verdrietig, maar het levenswerk van Henk moest doorgaan.

Zijn dochter nam de leiding van de afronding over en zette de vele contacten van haar vader met de Urantia Foundation voort. En dat was geen sinecure. De Foundation stelde hoge eisen aan een vertaling. Zo moest elke pagina in het Nederlands, het zelfde zijn als die van het bronboek, de Engelse uitgave. Dat is redelijk goed gelukt, mede omdat het boek is opgebouwd in relatief korte verhandelingen. Daardoor konden onvermijdelijke korte overlopen naar een volgende pagina steeds worden gecorrigeerd. Niet elk Engels woord en zeker niet elk Engels begrip is een op een te vertalen. De Nederlandse uitgave heeft dus ook 2097 pagina′s. Bovendien werd de gehele vertaling nog een keer gecontroleerd en eventueel aangepast, door vertalers van de Foundation.

De vrouw van Henk, Baukje, was heel flink. Zij was ervan overtuigd dat ze Henk t.z.t. zou weerzien in de Woningwerelden. Dat was voor haar een enorme steun om het verdriet van haar dierbare man te verwerken.

Een maand na zijn overlijden op 5 februari 1990, nodigde ze ons alweer uit om de studiegroep voort te zetten. We kwamen toen bij haar bijeen op de maandagavonden, elke veertien dagen. Daarnaast leidde ze voor zover ik weet nog twee studiegroepen.

Onze studiegroep heeft doorgewerkt tot 8 juli 1991. Door drukke werkzaamheden, was het voor mij niet meer mogelijk om op doordeweekse avonden steeds van Zwijndrecht naar Den Haag te rijden.

Eind 1997 was het eindelijk zover! In een feestelijke bijeenkomst in Wassenaar, op 30 november, werd door een vertegenwoordiger van de Foundation het eerste exemplaar van de Nederlandse vertaling van het Urantia Book aan Baukje en haar kinderen overhandigd. Ik ben daarbij aanwezig geweest. Er was bijna 20 jaar aan gewerkt. Het is jammer dat Henk dit moment niet meer heeft kunnen meemaken.

 

Baukje overleed na een kort ziekbed op 22 januari 2004. Zij was toen 86 jaar.

Ik heb sinds 1991 niet meer deelgenomen aan studiegroepen. Binnen mijn gezin stond het Urantiaboek echter wel centraal. Van kleins af aan heb ik mijn beide zoons voorgelezen uit het Boek, met name in de Paas- en Kersttijd.

Beide jongens hebben een eigen exemplaar. De oudste een Engelse versie en de jongste een Nederlandse. De laatste jaren levert dat best vaak interessante discussies op.

Voor mijn vrouw en mij verflauwde de aandacht voor het Urantiaboek een beetje, vooral de ons drukke leven. Het kwam plotseling in hernieuwde belangstelling toen mijn vrouw in januari 2006 te horen kreeg dat ze kanker had en nog 2 tot hooguit 5 jaar te leven had. Het werd 2½ jaar.

Het boek is toen niet meer uit de huiskamer weggeweest. We hebben veel samen gelezen.

We hadden besloten samen de strijd tegen de kanker aan te gaan en ik heb haar dan ook tot haar overlijden zelf volledig verzorgd. Slechts de laatste 10 dagen van haar leven heb ik hulp gevraagd en gekregen van de terminale thuiszorg. Het was een zware strijd van operaties en chemokuren. Toen zij in februari 2008 voor de tweede en laatste keer werd geopereerd kon ze in het ziekenhuis niet slapen van de afschuwelijke pijn, ondanks de morfine. Ik zei toen tegen haar dat ze om hulp van boven kon vragen. De volgende morgen zei ze in veel betere conditie dat ze ′s nachts om hulp had gebeden en dat ze vrijwel onmiddellijk merkte dat er een persoonlijkheid naast haar stond. Een engel, die sinds dien niet meer van haar zijde is geweest.

Engelen bestaan echt!! Daarover zal Henry Mensink straks ook spreken.

In mei van dat jaar besloten we, samen met de artsen, de behandelingen te stoppen. Het was een verloren strijd. Vanaf dat moment hebben we over en over de verhandelingen over de persoonlijke begeleiding van engelen en de wederopstanding in de woningwerelden gelezen. Dat gaf ons rust.

Drieweken na haar 67-ste verjaardag op 26 oktober 2008 is ze rustig weggegleden en aan haar lange weg naar het paradijs begonnen.

Denkend aan een citaat wat ik had gelezen van een Amerikaanse lezer van het Urantiaboek:

“Death is not the end, but it is the end of the beginning, when our Thought Adjusters take wing and start their long flight home.” heb ik een (gekuiste) versie hiervan in het Nederlands boven haar kaart gezet: “De dood is niet het einde, doch slechts het einde van het begin... wanneer onze ziel haar vleugels uitslaat, om de lange reis naar huis aan te vangen.”

Ook op haar grafsteen staat “De dood is niet het einde, doch slechts het einde van het begin...”

Ook ik heb, ondanks mijn verdriet om haar vroegtijdig overlijden, veel rust en vrede gevonden in het Urantiaboek. Ik bid nog dagelijks om t.z.t. weer met haar te worden vereend, zodat wij samen in de dienst van de Allerhoogste kunnen werken gedurende onze lange weg naar het Paradijseiland.

 

Ik wil afsluiten met een citaat uit het UB. midden op pag. 806:

“Educatie is het waar het in het leven om gaat: zij moet gedurende het hele leven doorgaan, zodat de mensheid geleidelijk de hogere niveaus van sterfelijke wijsheid kan gaan ervaren.”

 


 Home | Sitemap | Laatste wijziging: 15 november 2018